Józefa Brożyńskiego za pieniądze Konstantego hr Tyzenhauza. Świątyni nadano wezwanie Opieki Maryi Panny, św. Mikołaja i św. Jerzego. Przy niej istniał szpital zbudowany przez proboszcza ks. Andrzeja Szczęsnego. Po pożarze kościoła w 1840 r., nabożeństwa przeniesiono do kościoła franciszkanów. W 1842 r. parafia leżała w dekanacie nadwilejskim diecezji mińskiej, liczyła 2588 wiernych. Kościół został rozebrany przez władze carskie w ramach represji po powstaniu styczniowym. W jego miejscu wybudowano cerkiew prawosławną. W 1871 r. parafia leżała w diecezji wileńskiej, posiadała kaplice w miejscowościach: Kubarki, Mańkowicze. W 1886 r. parafia liczyła 2814 wiernych.
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i klasztor franciszkanów W latach 1616–1617 sekretarz króla Władysława IV Wazy Stanisław Biegański i jego żona Anna z Sienkiewiczów ufundowali klasztor ojców franciszkanów. Kościół i klasztor p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP i św. Franciszka z Asyżu został zbudowany w 1640 r. na północny wschód od centrum Postaw, na wyspie utworzonej przez rzekę i kanał Miadziołka. Po powstaniu listopadowym klasztor został skasowany carskim ukazem z 19 lipca 1832 r., a następnie rozebrany (według niektórych źródeł po powstaniu styczniowym).