We wrześniu 1939 przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie walczył w kampanii francuskiej w szeregach 1 pułku Grenadierów Warszawy. Po upadku Francji wyjechał do Hiszpanii, skąd udał się do Wielkiej Brytanii. Współpracownik Instytutu Wschodniego „Reduta” i Instytutu Badania Zagadnień Krajowych, gdzie pełnił funkcję sekretarza generalnego. W latach 1949–1951 redaktor pisma „Wschód Polski” (1949–1955) wydawanego przez Instytut Wschodni „Reduta”. Należał do grupy założycieli Ligi Niepodległości Polski oraz był członkiem Rady Narodowej. W latach 1952–1961 zajmował stanowisko redaktora naczelnego Biuletynu Prasy Krajowej w Radiu Wolna Europa, który ukazywał się w Monachium. Od 1966 był członkiem korespondentem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. mały|Grób Stanisława Paprockiego na Starych Powązkach Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 183-6-22,23).

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (12 marca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu pracy w dziedzinie badania problemów narodowościowych”. Złoty Krzyż Zasługi (trzykrotnie: po raz trzeci 12 maja 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”.) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości