Marian Filipiak (ur. 10 czerwca 1935 w Tłokach) – polski socjolog, religioznawca i biblista, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (UMCS).
Życiorys Młodość spędził w Wolsztynie, tam ukończył szkołę średnią.
Był duchownym rzymskokatolickim. W 1963 ukończył studia magisterskie na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (KUL), broniąc pracę magisterską Arka przymierza a Święty Namiot w okresie wędrówki Izraelitów. W 1966 został na KUL zatrudniony jako asystent w katedrze egzegezy Starego Testamentu, w Szkole Nauk Biblijnych (od 1979 Instytucie Nauk Biblijnych). Wykładał egzegezę ksiąg mądrościowych. W tym samym roku zdał egzamin na bakałarza i licencjata nauk biblijnych. 23 stycznia 1967 obronił pracę doktorską Znaczenie przekleństw w kodeksach prawnych Pięcioksięgu napisaną pod kierunkiem Stanisława Łacha. Od 1 października 1967 był zatrudniony jako starszy asystent, wykładał egzegezę ksiąg historycznych i prorockich. Stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie biblistyki uzyskał w 1974 na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. Struktura i doktryna księgi Koheleta (wyd. Lublin 1975). Następnie został zatrudniony jako docent. Od 1977 pracował w Katedrze Teologii Starego Testamentu. Odszedł z KUL-u w 1984.