Górnicy strajkowali na głębokości 500 m. W tym okresie był również członkiem 5-osobowej grupy delegatów, która z 16 na 17 grudnia 1981 r. przeszła podziemnym chodnikiem o długości ok. 12 km do KWK „Piast”, by uzgodnić zasady wzajemnej pomocy i współpracy między strajkującymi kopalniami. Eugeniusz Krystian został wywieziony na powierzchnię 20 grudnia na trzy dni przed końcem strajku ze względu na zły stan zdrowia. Pomimo kłopotów zdrowotnych został zatrzymany przez MO i tymczasowo aresztowany wbrew opinii lekarskiej o konieczności leczenia szpitalnego. Podczas tymczasowego aresztowania, jeszcze w trakcie trwania strajku został pobity na terenie KM MO w Tychach.
Po zakończeniu strajku podobnie jak inni jego liderzy, Mirosław Stroczyński i Ignacy Stawarz, został osadzony w Areszcie Śledczym w Katowicach. Sądzony był na podstawie dekretu o stanie wojennym, przez Sąd Śląskiego Okręgu Wojskowego został skazany na karę 3 lata więzienia i 2 lat pozbawienia praw publicznych. Wyrok odbywał od marca 1982 r., w Zakładzie Karnym w Raciborzu, a następnie od maja tego samego roku w Zakładzie Karnym we Wrocławiu. W dniu 8 czerwca 1983 r. został warunkowo zwolniony na mocy aktu łaski Rady Państwa (wnioskodawcą był obrońca Krystiana).