Wymagania tego rodzaju doprowadziły do wypracowania słownictwa Makatonu, które oparto na czterech podstawowych zasadach:

uczenie się funkcjonalnego, podstawowego zasobu pojęć, o kluczowym znaczeniu dla codziennej komunikacji, organizowanie zakresu słownictwa według jego wagi dla codziennego porozumiewania, w obrębie poszczególnych poziomów, a także według jego trudności i przyswajalności, personalizacja słownictwa i jego dostosowanie do konkretnych potrzeb danej osoby niepełnosprawnej, jednoczesne wykorzystywanie tak mowy, jak i gestów oraz symboli graficznych.

W zasobie komunikacyjnym programu każde ze słów ma odpowiednik manualny (gest) oraz graficzny (symbol). Użyciu każdego z nich towarzyszy zawsze poprawne wypowiadanie danego słowa (mowa). Gesty w oryginalnym, brytyjskim Makatonie pochodziły z brytyjskiego języka migowego, a w polskim – zaczerpnięte są z polskiego języka migowego z drobnymi zmianami. Gesty i symbole nie są alternatywami, ale raczej pełnią względem siebie rolę uzupełniającą. Początkowo dzielono niepełnosprawnych na grupy komunikujące się albo gestami, albo symbolami, ale począwszy od lat 80. XX wieku zauważono, że dużo większe efekty przynosi podejście holistyczne, czyli nauczanie łączne.