W 1873 obronił dysertację doktorską zatytułowaną Istorija wozsojedinienija zapadnorusskich uniatow starych wriemien. Równocześnie do 1884 publikował w słowianofilskim piśmie Iwana Aksakowa "Dzień" cykl tekstów poświęconych dziejom ziem zachodnich Imperium. W swoich badaniach nad dziejami Kościoła unickiego analizował proces latynizacji unii, rolę zakonu bazylianów w tym procesie, znaczenie synodu zamojskiego. Argumentował, że latynizacja doprowadziła do kryzysu Kościoła unickiego, pozytywnie oceniał jego przyłączenie do Cerkwi prawosławnej. W swoich publikacjach opowiadał się za przynależnością ziem białoruskich do Rosji, z uwagi na wspólnotę wyznania, głosił ideę trójjedynego narodu rosyjskiego tworzonego przez Wielkorusów, Małorusów (Ukraińców) i Białorusinów, traktował kulturę trzech narodów wschodniosłowiańskich jako jedną całość. Sprzeciwiał się restytuowaniu Polski w granicach przedrozbiorowych i włączeniu do niej ziem białoruskich. Krytykował tych białoruskich działaczy, którzy przyszłość Białorusi widzieli w przymierzu z Polakami. Głosił również jedność całej kultury słowiańskiej, której fundamentem miała być działalność Cyryla i Metodego.