Miasto dalej rozwijało się, osiągając swój szczyt w epoce żelaza (ok. XII wiek p.n.e.). Channaton zajmowało wówczas największy obszar i było chronione przez mur obronny. Samo wzgórze wznosiło się w centralnej części miasta, jako akropol. Uwarunkowania geograficzne okazały się jednak decydujące dla dalszego rozwoju. Każdego roku po zimowych deszczach występowały długie powodzie, które przynosiły zniszczenia i zniechęcały do dalszego osadnictwa w dolinie. Ograniczona w ten sposób ekspansja przyczyniła się do stopniowego upadku miasta, które jest wspomniane w listach z Niniwy. Asyryjski król Tiglat-Pileser III w kampanii 742-722 p.n.e. całkowicie zniszczył Channaton. Pomimo odbudowy, nigdy nie zdołało już ono odzyskać swojej wcześniejszej świetności, a najważniejszym ośrodkiem miejskim regionu zostało sąsiednie miasto Seforis. W ten sposób Channaton systematycznie upadało podczas okresu hellenistycznego i okresu rzymskiego. W czasach panowania arabskiego istniała tutaj już tylko niewielka wioska nazywana Chocfit, która przetrwała do czasów krzyżowców. Z okresu tego zachowały się pozostałości warownej osady rolniczej z typowymi budowlami Franków. Są to obszerne hale z łukowymi sklepieniami i klatkami schodowymi z kamienia. Prawdopodobnie znajdowała się tutaj niewielka strażnica nadzorująca okoliczne tereny uprawne.