Wypędzenie. Księżyc i blask ognia (ang. Expulsion. Moon and Firelight) – obraz olejny Thomasa Cole’a, namalowany około roku 1828, przedstawiający alegoryczną wizję ogrodu rajskiego. Obraz znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Thyssen-Bornemisza.
Okoliczności powstania i opis Thomas Cole, uważany za prekursora północnoamerykańskiego malarstwa pejzażowego, na początku swojej kariery przenosił na płótno malownicze widoki rzeki Hudson. W 1826 roku namalował kilka obrazów z cyklu Sceny z „Ostatniego Mohikanina” nawiązujących do wydanej w tym samym roku powieści Ostatni Mohikanin Jamesa Fenimore’a Coopera. Zaprezentował w nich nową wizję amerykańskiej scenerii, inspirowaną swoimi podróżami przez formacje skalne Gór Białych w stanie New Hampshire. Obrazy te okazały się wstępem do nowego jakościowo malarstwa pejzażowego, oznaczającego zmianę jego orientacji w kierunku krajobrazu o charakterze alegorycznym, jak Wypędzenie. Księżyc i blask ognia. Punktem centralnym tego obrazu stał się charakterystyczny most zawieszony nad dużym urwiskiem, zwany „mostem strachu”, na który artysta zwrócił uwagę w 1827 roku podczas swej wędrówki po Górach Białych i który uwiecznił w licznych, wykonanych wówczas szkicach. Biorąc ten element za punkt wyjścia ukazał scenę wypędzenia Adama i Ewy z Raju (choć obu postaci nie umieścił na płótnie).