Powódź w Poznaniu w 1736 – powódź, która nawiedziła Poznań w dniach 9-13 lipca 1736 (kulminacja w dniach 9-11 lipca). Była największą powodzią w dziejach miastaAlfred Kaniecki, Powodzie w Poznaniu, s.174. thumb|left|180px|Stary Rynek 50 (widoczna tabliczka) Powódź wystąpiła na skutek ulewnych deszczów padających w początkach lipca. Woda z Warty zalała prawie całe Stare Miasto - możliwość poruszania się po ulicach istniała wyłącznie łodziami i czółnami. Woda naruszyła konstrukcję lub zrujnowała większą część substancji miejskiej i zerwała osiem mostów na Warcie i jej kanałach. Poważnie naruszone zostały obwarowania miejskie. Woda toczyła porwane nurtem młyny, pomosty, fragmenty budynków, drzewa i śmieci. W katedrze woda podeszła na wysokość ambony. Również fara zalana była do poziomu ołtarza. Woda wdarła się do ratusza na wysokość sieni. Jedyne czynne wyjście z miasta prowadziło przez Bramę Wrocławską (dopuszczono też ruch przez furtkę przy zamku). Za Bramą Wroniecką, na suchym placu, zorganizowano targ w szałasach, gdzie można było handlować produktami żywnościowymi. W mieście rodziły się legendy - np. o tym, że to morze podeszło pod Poznań lub, że rybacy widzieli syreny morskie pławiące się w wodzie. Rzeka zaczęła znacząco opadać po 13 lipca, ale był to początek epidemii licznych chorób związanych ze skażeniem wód i ziemi.