W 1956 uzyskał tytuł magistra inżyniera metalurgii otrzymał nakaz pracy w katowickiej hucie „Baildon”, podczas pobytu w Instytucie Metalurgii Żelaza w Gliwicach uzyskał informację, że jednostka wojskowa przy Wojskowym Instytucie Łączności w Zegrzu poszukuje pracownika naukowo-badawczego. Po konsultacji z prof. Arkadiuszem Góralem zdecydował się w 1957 na zmianę miejsca pracy, zajmował się badaniami eksploatacyjnymi i konstrukcją ogniw elektrochemicznych oraz zastosowaniem elektrod magnezowo-cynkowych. Opracował wówczas ognisko magnezowe z depolaryzatorem organicznym, które opatentował, a proces doświadczalny stanowił kanwę pracy doktorskiej obronionej w 1964 na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. Zakończył wówczas pracę w Wojskowym Instytutem Łączności i przeniósł się do Instytutu Tele- i Radiotechnicznego w Warszawie, gdzie pracował przez pięć lat. Od 1969 był związany z Instytutem Technologii Elektronowej w Warszawie, na podstawie prowadzonych tam prac badawczych w 1982 na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego przedstawił pracę habilitacyjną. W 1986 wyjechał na rok do Algierii, gdzie pracował Centre Universitaire w Blidzie. Od 1994 do 2002 pracował jako profesor nadzwyczajny na Wydziale Inżynierii Procesowej, Materiałowej i Fizyki Stosowanej Politechniki Częstochowskiej, w 1999 został profesorem tytularnym.