thumb|Kazimiera i Stanisław Alberti (ok. 1937). thumb|Tablica upamiętniająca małżeństwo Albertich w Bielsku-Białej. Stanisław Florian Alberti (ur. 27 listopada 1895 w Krakowie, zm. 1940 w ZSRR) – polski prawnik, publicysta, tłumacz, starosta. Legionista, kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 27 listopada 1895 w Krakowie w rodzinie Stanisława (1862–1927, chemik technolog, c.k. rzeczywisty nauczyciel c.k. Państwowej Szkoły Przemysłowej w Krakowie) i Marii z domu Dobieckiej. W 1914 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C.K. Gimnazyum Nowodworskim czyli Św. Anny w Krakowie.
Po wybuchu I wojny światowej od 1 sierpnia 1914 był żołnierzem Legionów Polskich. Służył w 2 pułku piechoty do 4 marca 1915. Od połowy listopada 1915 w szeregach armii austriackiej, w batalionie zapasowy 13 pułku piechoty. Został ranny 16 kwietnia 1916, wskutek czego w Wiedniu amputowano mu prawą rękę. Z dniem 1 sierpnia 1916 mianowany chorążym, a z dniem 1 kwietnia 1917 awansowany na stopień podporucznika piechoty. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim, a po wyleczeniu oficer sądowy w sądzie polowym Twierdzy Kraków od stycznia do sierpnia 1917. Potem służył w ekspozyturach rolniczych w Galicji.