powszechnie był również znany jako „Walijski kij” lub „Walijski ołów” (bryłka ołowiu). Praktyka ta została wspomniana w książce z 1847 roku Reports of the commissioners of enquiry into the state of education in Wales, znanej również jako Treachery of the Blue Books. Raporty te stwierdzały, że poziom edukacji w Walii znajdował się na bardzo niskim poziomie. Autorzy postrzegali język walijski jako skazę oraz uznali, że jedyną możliwością aby poprawić status moralny i materialny ludzi jest wprowadzenie języka angielskiego. Chociaż raporty krytykowały wiele aspektów kultury walijskiej jak również sam język walijski, pomimo tego niektórzy ich autorzy nazywają istnienie i praktykowanie „Not” jako samowolne i okrutne. Raporty nie popierały tej praktyki i stwierdzały, że ogromna część edukacji w społecznościach mówiących w języku walijskim odbywała się właśnie w tym języku.