Giovanni Battista Niccolini (ur. 29 października 1782 w San Giuliano Terme, zm. 20 września 1861 we Florencji) – włoski poeta i dramaturg.
Wywodził się z rodziny szlacheckiej. Po ukończeniu studiów prawniczych podjął pracę jako archiwista, a następnie wykładowca historii i mitologii we florentyńskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie pełnił także obowiązki sekretarza i bibliotekarza. W roku 1812 został członkiem literackiej Akademii della Crusca, dbającej o czystość języka włoskiegoZdana Matuszewicz, Giambattista Niccolini, [w:] Mały słownik pisarzy włoskich, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 141..
Był autorem wierszy o tematyce patriotycznej, zebranych w tomach Canzoniere nazionale (1863) i Poesie (1888), oraz rozpraw krytycznoliterackich. Największą sławę zapewniły mu jednak tragedie, neoklasyczne w formie i romantyczne w treści, często nawiązujące do przypowieści biblijnych i wydarzeń starożytnych, przesycone duchem republikańskiego patriotyzmu. W swoich najbardziej znanych sztukach, Nabucco (1819) i Giovanni da Procida (1817), odwołując się do przeszłości, ukazywał aktualne problemy polityczne Włoch czasów risorgimenta.