Odmięśnianie lub mizdrowanie – również mizdrowa (spodnia) część skóry musiała być obrobiona. W tym celu uprzednio odwłoszoną skórę odwracano i zeskrobywano z niej resztki warstwy przymięsnej, żył, ścięgien, a przede wszystkim błony hamującej przenikanie roztworów w głąb tkanki skórnej.
Odwapnianie – służyło do kompletnego usunięcia pozostałości po wapnieniu lub papkowaniu, które wniknęły do głębszych warstw skóry.
Wytrawianie – w czasie wytrawy skóra była rozluźniana i przygotowywana do przyjęcia garbników.
Wyciskanie brudu – pozostałe w powierzchniowej warstwie skóry resztki cebulek włosowych, pigmentów włosowych, podwłosia i tłuszczów nie dają się usunąć całkowicie w procesie płukania. W warsztacie garbarskim usuwało się je ręcznie za pomocą noża o gładkim ostrzu na kłodzie.
Moczenie, wapnienie i wytrawianie – mechaniczne i chemiczne techniki obróbki, służące jak największemu roztworzeniu skóry.
W ten sposób zakańczano procesy przygotowawcze na skórach. Skóry przygotowane w warsztacie mokrym, nazywane są golizną.