Ta ostatnia w 1845 opuściła Goricy na czele grupy ok. 20 sióstr, by założyć nowy klasztor w Petersburgu.
W okresie kierowania monasterem przez ihumenię Maurycję w kompleksie monasterskim wzniesiono klasycystyczny sobór Trójcy Świętej, oddany do użytku w 1821. Dziesięć lat później mniszka Marta (Chowańska) ufundowała cerkiew domową Opieki Matki Bożej przy klasztornym szpitalu.
W połowie XIX w. w klasztorze żyło 59 mniszek (w tym cztery schimniszki), 52 posłusznice riasoforne i 4 posłusznice, zaś na początku wieku XX – 108 mniszek i 213 posłusznic. Niektóre kobiety rozpoczynające życie mnisze w Goricach zostały następnie przełożonymi innych monasterów. Na początku XX wieku monaster był jedną z żeńskich wspólnot, które wspierał finansowo Jan Kronsztadzki.
Po rewolucji październikowej mały|200px|Sobór Trójcy Świętej w kompleksie klasztornym (od 1918 nieużytkowany liturgicznie) Po 1918 klasztor został przekształcony w rolniczą komunę pracy, w której przebywało 350 osób. Według wspomnień mieszkańców okolicy podczas wojny domowej w Rosji w Jeziorze Białym utopiono ok. 50 starszych mniszek z klasztoru. W 1929 zabudowania monasterskie władze przekazały kołchozowi „Kołos”, muzeum i szkołę dla młodzieży wiejskiej. Niektóre mniszki pozostały w kołchozie jako zwykłe robotnice lub zamieszkiwały w sąsiednich wsiach;