Władimir Siemionowicz Krużkow (; ur. w Petersburgu, zm. 11 maja 1991 w Moskwie) – radziecki historyk filozofii i działacz partyjny, profesor, doktor nauk filozoficznych, specjalista w zakresie historii filozofii rosyjskiej, od 23 października 1953 Akademii Nauk ZSRR.

Życiorys W 1931 ukończył Akademię Wychowania Komunistycznego im. N.K. Krupskiej, od 1932 był wykładowcą. Od 1925 był członkiem WKP(b).

W 1944 został dyrektorem Instytutu Marksa – Engelsa – Lenina przy KC WKP(b). Brał udział w fałszowaniu historii Rosji i partii zgodnie z życzeniami rządzącej elity, był autorem prac z zakresu «problemów leninowskiego etapu filozofii marksistowskiej», jak również historii filozofii raznoczyńców.

20 lipca 1949 został przeniesiony do aparatu CK WKP(b) i wyznaczony na zastępcę, a następnie na pierwszego zastępcę kierownika Oddziału Propagandy i Agitacji. Od 30 grudnia 1950 był kierownikiem Oddziału Literatury i Sztuki KC partii. W latach 1952–56 był członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej KPZR. Był wśród tych, którzy kierowali powojenną walką z literaturą oraz prześladowaniami osób narodowości żydowskiej w kręgach sztuki.