W roku 1903 odbył podróże do Pragi, Drezna, Berlina i Wrocławia, a w roku 1904 do Düsseldorfu.
Po powrocie do Lwowa został referentem artystycznym „Słowa Polskiego". Przez pewien czas był nauczycielem w Złoczowie. Porzucił jednak stałe zajęcie przeszkadzające mu w studiach uniwersyteckich i dociekaniach nad problemami wiary i etyki.
Olszewski był pod wpływem filozofii Kazimierza Twardowskiego oraz lektury głośnych wówczas pism E. Macha, R. Avenariusa, H. Spencera, J.S. Milla, E. Haeckla, W. Wundta i F.W. Nietzschego. Stał się ateistą. Zajmował stanowisko pozytywistyczne, a w pracach opierał się na teorii ewolucji. Siłę i postęp widział w działaniu zbiorowym, we własnym dorobku ludzi i ich współpracy. Książka Olszewskiego „Droga sugerowanego optymizmu" (Lwów 1905, z ozdobnikami i o układzie graficznym autora) stanowi filozoficzne uzasadnienie postawy etycznej zmierzającej do życia pełnego czynu, pracy konsekwentnej, twórczej. Publikacja spotkała się z żywym oddźwiękiem w życiu naukowym i kulturalnym Lwowa, podobnie jak jego wykłady z zakresu filozofii, etyki i metody krytyki artystycznej w Towarzystwie Filozoficznym, którego był członkiem.