Kanonicy regularni S. Maria di Reno - dawna włoska kongregacja kanoników regularnych św. Augustyna, powstała w XII wieku. Jej głównym ośrodkiem była prepozytura S. Maria di Reno koło Bolonii. W 1418 została przyłączona do nowo powstałej Kongregacji Najświętszego Zbawiciela.
Historia Nie wiadomo dokładnie, kiedy powstał dom kanoników regularnych Najświętszej Maryi Panny nad rzeką Reno (S. Maria di Reno). Najwcześniejsze zachowane dokumenty dotyczące tej wspólnoty pochodzą z 1136, choć większość późniejszych historyków z zakonu kanoników regularnych wskazywało na rok 1083 jako datę fundacji tego domu. Współczesne badania historyczne wskazują jednak, że wspólnota kanoników regularnych nad rzeką Reno powstała dopiero około 1130, w wyniku rozłamu w utworzonej w 1117 bolońskiej kolegiacie kanonickiej św. Wiktora.
Nowa wspólnota kanonicka już w 1136 uzyskała przywileje protekcyjne od biskupa Bolonii Henryka oraz papieża Innocentego II. W ciągu następnych kilkunastu lat wspólnota zyskała duży prestiż i stała się ośrodkiem kongregacji kanoników regularnych, grupującej kilka wspólnot uznających duchowe zwierzchnictwo prepozyta Najświętszej Maryi Panny znad Reno. W latach 1154–1155 papieże Anastazy IV i Hadrian IV nadali im dwa tytularne kościoły kardynalskie w Rzymie: bazylikę św. Praksedy i bazylikę św. Pudencjany.