Jerzy Krzysztof Stanisław Zathey (ur. 15 kwietnia 1911 w Krakowie, zm. 27 kwietnia 1999 w Mszanie k. TylawyMarian Zwiercan: Z żałobnej karty. Jerzy Zathey 1911– 1999 „Przegląd Biblioteczny”, 67 (1999), z. 3, s. 231.) – polski historyk, rękopiśmiennik, badacz dziejów kultury średniowiecznej i renesansowej, bibliotekarz.
Życiorys Po ukończeniu w 1929 Gimnazjum Klasycznego im. Jana Sobieskiego, podjął studia historyczne na Wydziale Filozoficznym UJ, które zakończył uzyskaniem 13 grudnia 1933 stopnia magistra filozofii. Równocześnie uczęszczał na zajęcia w Studium Pedagogicznym UJ, zdał egzamin nauczycielski z historii wychowania i nauki o Polsce współczesnej, a w 1935 uzyskał dyplom nauczyciela szkół średnich z prawem nauczania historii. 24 kwietnia 1936 obronił przygotowaną pod kierunkiem prof. Stanisława Kota pracę doktorską: Polityka i propaganda w mowach posłów do Stolicy Apostolskiej w latach 1415–1518. Dzięki otrzymanemu stypendium, od lutego 1937 do sierpnia 1938 prowadził badania naukowe, głównie rękopiśmienne, w bibliotekach i archiwach: Wiednia, Salzburga, Wenecji, Florencji, Rzymu, Neapolu, Bazylei, Awinionu, Marsylii, Paryża, Monachium i Berlina. W latach 1938–1944 pracował jako kustosz w Dziale Starszych Rękopisów Biblioteki Narodowej.