W tym czasie Lutka prowadziła intensywne życie artystyczne, a sławę w środowisku twórców przyniósł jej ekstrawagancki tryb życia, witalność i rzadko spotykany temperament. Porzuciła sztukę przedstawiającą, skupiając się na taszyzmie i abstrakcji, tworzyła dużo i oryginalnie, wzbudzając ciekawość krytyków. Jej prace uczestniczyły w wielu odbywających się we Francji wystawach, m.in. Salonach Majowych, Biennale na Lazurowym Wybrzeżu oraz Salonach Młodych Malarzy. Została doceniona przez wziętego krytyka sztuki Pierre'a Restany'ego, który w jednym ze swoich felietonów określił Lutkę jako drugą najlepszą artystkę w Paryżu. Ona sama pytana o motto swojej twórczości mawiała: radość życia, nic tylko radość życia. Potrafiła uzyskać efekt wibrowania kolorów na płaszczyźnie, a wiele jej prac oddaje harmonię i rytmiczność, radość tworzenia sprawia, że forma ulega pozornemu rozsypaniu na płaszczyźnie, przy jednoczesnej zwartej konstrukcji.
U schyłku życia artystka coraz częściej mówiła o przeprowadzce do Izraela, który wielokrotnie odwiedzała.