Efektem pracy naukowej były monografie „Kształtowanie geometryczne konstrukcji budowlanych” (1969), „Przekrycia dwukrzywiznowe. Zasady kształtowania geometrycznego” (1970) oraz „Dokładność pomiarów przy montażu budowli z prefabrykatów” (1971) – za tę ostatnią pracę otrzymał Nagrodę Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. W 1970 roku po utworzeniu Instytutu Inżynierii Komunalnej (IIK) został zastępcą dyrektora oraz kierownikiem Zespołu Geodezji i Geometrii Wykreślnej, a w 1975 wszedł w skład Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk. W 1976 roku, po reorganizacji IIK, został dyrektorem Instytutu Inżynierii Środowiska.

W 1977 roku, na podstawie dorobku naukowo-badawczego oraz rozprawy habilitacyjnej „Kształtowanie geometryczne oraz procesy metrologiczne w projektowaniu i realizacji obiektów budowlanych”, uchwałą Rady Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej otrzymał stopień doktora habilitowanego. W tym samym roku ukazała się kolejna monografia „Pomiary przy montażu budowli z prefabrykatów”, która została wyróżniona przez Ministra Oświaty oraz Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. W 1978 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.