Edward Bransfield (ur. ok. 1785 w Ballinacurra w hrabstwie Cork, zm. 31 października 1852 w Brighton) – oficer Royal Navy irlandzkiego pochodzenia, dowódca kilku okrętów brytyjskich, znany jako jeden z odkrywców Antarktydy, do której dotarł w styczniu 1820 roku.
Młodość Edward Bransfield urodził się prawdopodobnie w roku 1785 w miejscowości Ballinacurra w irlandzkim hrabstwie Cork. O jego dzieciństwie nie ma żadnych informacji; wiadomo jedynie, że katolicka rodzina Bransfieldów była znana z pobożności. Choć Bransfieldów było stać na opłacenie nauki syna, Edward – z powodu antykatolickich przepisów wprowadzonych w Irlandii przez Anglików – uczęszczał jedynie do miejscowej szkoły powszechnej dającej podstawy czytania, pisania i matematyki. 2 czerwca 1803 roku Bransfield, wówczas osiemnastolatek, został przemocą zabrany z łodzi rybackiej ojca i wcielony do Royal Navy.
Zaczynał jako zwykły marynarz na pokładzie 110-działowego okrętu liniowego HMS „Ville de Paris”, gdzie poznał Williama Parry’ego, dwunastoletniego midshipmena, który po latach dał się poznać jako badacz polarny.