Janina Niemirska-Pliszczyńska (ur. 17 lutego 1904 w Łodzi, zm. 2 września 1982 w LublinieKsięga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wkład w kulturę polską w latach 1968–1993, red. Marian Rusecki, Lublin 1994, s. 434.) – polska filolog klasyczna.
Życiorys Urodziła się w urzędniczej rodzinie Stanisława Jana Niemirskiego (zm. 1925) i Heleny Izabeli z Filipowiczów. Miała siostrę Władysławę oraz brata Stanisława. Uczęszczała w Warszawie do prywatnego gimnazjum żeńskiego Reginy Gaczeńskiej i Eweliny Kacprowskiej. Maturę zdała w 1921. Absolwentka filologii klasycznej na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego - doktorat pod kierunkiem Gustawa Przychockiego (1928). Jako nauczycielka języka łacińskiego pracowała najpierw w warszawskim gimnazjum spółdzielczym „Współpraca”, następnie w latach 1926–1928 w gimnazjum żeńskim Reginy Gaczeńskiej i Eweliny Kacprowskiej. W latach 1928–1939 była nauczycielką w lubelskich Państwowym Gimnazjum im. Unii Lubelskiej oraz Gimnazjum im. Stanisława Staszica. 6 czerwca 1929 złożyła egzamin nauczycielski przed Państwową Komisją Egzaminacyjną w Warszawie. W latach 1931–1939 była także kierownikiem Ośrodka Metodyczno-Naukowego Filologii Klasycznej dla Nauczycieli Kuratorium Lubelskiego.