thumb|Kolejka w sklepie w Nowym Jorku Prawo Little’a – twierdzenie mówiące o tym, że średnia liczba rzeczy/klientów w systemie jest równa iloczynowi średniego czasu przebywania w systemie oraz średniego tempa ich przybywania.
Prawo to jest elementem teorii kolejek – dziedziny matematyki będącej częścią badań operacyjnych.
Historia Prawo Little’a zostało po raz pierwszy sformułowane w 1954 przez Alana Cobhama, jednak nie zostało przez niego udowodnione. W 1958 roku Philip Morse przedstawił je w postaci algebraicznej. W 1961 profesor Massachusetts Institute of Technology John Little przedstawił dowód na to, że prawo to obowiązuje w każdym systemie kolejkowym, jeśli obserwuje się go odpowiednio długo.
Opis Prawo Little’a jest wyrażone wzorem:
L = λW
gdzie:
L = średnia liczba rzeczy/klientów w systemie/kolejce;
λ = średnie tempo przybywania (intensywność napływu zgłoszeń);
W = średni czas przebywania w systemie
Przykład: jeżeli oddział banku odwiedza średnio 10 klientów na godzinę (λ) i klient przebywa w nim średnio 1 godzinę (W), to średnia liczba klientów znajdujących się w oddziale (L) wynosi 10.