Od tego czasu przeprowadzono jeszcze wiele badań, choć niezbyt szczegółowych. Poważniejsze rozpoczęły się w latach 60. XX wieku, kiedy to miejscowy biznesmen i historyk, Nelson Reed otrzymał pozwolenie na rozpoczęcie wykopalisk. Uważał, że na szczycie kopca mógł znajdować się jakiś ważny budynek, jak pałac lub świątynia. Przeprowadzone przez niego w różnych punktach odwierty ujawniły warstwową konstrukcję kopca. Nie odnaleziono natomiast śladów żadnej świątyni poza resztkami domu (przypuszczalnie Hilla).

W 1970 roku Reed rozpoczął nowe badania, lecz tym razem zamiast robić odwierty zaczął zdejmować poszczególne warstwy kopca. Wyznaczył kilka miejsc o powierzchni 5 m² i zaczął kopać do głębokości sześćdziesięciu centymetrów. Szybko natrafił na pozostałości świątyni. Kontynuowane w kolejnym roku wykopaliska potwierdziły istnienie blisko trzydziestometrowego budynku na szczycie kopca. Jednakże jego techniki odkrywkowe – zastosowanie koparki – spotkały się z krytyką ze strony zawodowych archeologów, którzy zarzucili mu, że w ten sposób zniszczył kilkusetletnią stratyfikację, znajdującą się na szczycie konstrukcji. Dzięki niej można było lepiej ocenić odkryte artefakty oraz sam kopiec.

W 1982 roku Cahokia, a wraz z nią kopiec, zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Kopce Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Illinois