do panienek lekkich obyczajów zbliżają się ukradkiem pozbawieni ludzkiej godności ich klienci, ukazani jako czarne, pozbawione twarzy istoty, zredukowane do poziomu wstrętnego robactwa. Ludzie na Placu Poczdamskim zostali przedstawieni jako jednostki wyalienowane, które przestrzeń dzieli, zamiast łączyć. To alienacja determinuje życie ludzi w wielkim mieście, czyniąc ich twarze odrętwiałymi, pozbawionymi wyrazu maskami, odzierając ich z jakiejkolwiek indywidualności i ludzkich odruchów. Dodatkowo wyizolowanie przypominającej scenę wysepki z prostytutkami odzwierciedla wyalienowanie samego artysty ze społeczeństwa. W tej beznadziejnej metropolii kontakty międzyludzkie zostały zerwane, a seksualność stała się jałowym, nastawionym na konkurencję przedsięwzięciem, pozbawionym związków z transcendentalnym wymiarem egzystencji.
Technika „Kirchner odkrył, że wrażenie, jakie wywiera miasto, przedstawia się jako rodzaj „linii dynamicznych”. Są jego obrazy i grafiki, gdzie czysta struktura linii z niemal schematycznymi postaciami, ukazuje jednak najbardziej tętniącą życiem ulicę” – tymi słowami artysta sam podsumował swoje sceny uliczne w wydanej w 1925 roku rozprawie Das Werk.