W 1945 roku rozpoczyna pracę w Katedrze Dźwignic Politechniki Łódzkiej jako zastępca profesora. W 1947 roku został powołany na stanowisko profesora oraz kierownika Katedry Dźwignic. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w roku 1954, a profesora zwyczajnego w roku 1965. Był prodziekanem (1952–1954) i dziekanem (1956–1958) Wydziału Mechanicznego Politechniki Łódzkiej, a w latach 1959–1962 prorektorem do spraw nauki. Był promotorem 4 prac doktorskich. W latach 1970–1976 był dyrektorem Instytutu Konstrukcji Maszyn. Szczególnie cenny jest jego dorobek w dziedzinie tworzenia naukowych podstaw projektowania i obliczania mechanizmów i ustrojów nośnych dźwignic.

Szeroka była jego współpraca z przemysłem – szczególnie 40-letnia i najbardziej aktywna z Centralnym Biurem Konstrukcji Maszynowych w Bytomiu, przekształconym następnie w Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Dźwignic i Urządzeń Transportowych „Detrans”, gdzie do końca swego życia był członkiem rady naukowej i jej wiceprzewodniczącym. Był członkiem Komitetu Budowy Maszyn PAN, członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, członkiem zespołu programowego „Mechanika” oraz członkiem kolegium redakcyjnego „Przeglądu Mechanicznego”.