Ustalając normy bezpieczeństwa w tym zakresie, władze lotnictwa cywilnego Wielkiej Brytanii (CAA - Civil Aviation Authority) zakładały bowiem, że te elementy są produkowane z włókien szklanych, zaś producenci przyjęli niesłusznie, że do łopat kompozytowych będą miały zastosowanie te same normy. Śledczy AAIB wykonali szereg testów, które potwierdziły, że materiały kompozytowe, w połączeniu z tytanowymi nakładkami antykorozyjnymi, zmniejszają wytrzymałość łopat na wyładowania. Tym samym potwierdzono jednoznacznie wersję załogi.
Przyczyny katastrofy Inspektorzy AAIB w oficjalnym raporcie z 15 sierpnia 1997 roku (EW/C95/1/1) wskazali, że bezpośrednią przyczyną wypadku było uszkodzenie łopat śmigła ogonowego na skutek uderzenia pioruna. Badania, których wyniki załączono do raportu, wykazały, że w chwili wyładowania odłamało się około 100g tytanowej nakładki antykorozyjnej, powodując utratę wyważenia śmigła i silne wibracje maszyny, a w konsekwencji tego - w ciągu następnych kilku minut - zniszczenie i oderwanie się całego śmigła ogonowego od kadłuba.