Poniższe rozwiązanie zostało zaproponowane w 1966 roku przez Abrahama Waksmana, który używając automatów mogących przyjąć 16 stanów pośrednich skonstruował optymalne rozwiązanie.

Mamy sześć podstawowych stanów, cztery mają podstany: Q: Startowy stan „spokojny” T: Końcowy stan „ostrzał” R: Wyzwalający sygnał dla stanu B R0 – Sygnał w lewo R1 – Sygnał w prawo B: Stan generujący stan P B0 – Blokuje stan R B1 – Przechodzi przez stan R P: Stan generujący stan A i prowadzi do stanu końcowego jeśli sąsiedzi są w stanie P P0 – Generuje A0xx P1 – Generuje A1xx A: Stan sygnalizujący A000, A111, A010, A011, A100, A101, A110 A0xx – generuje stan R bez opóźnienia A1xx – Po jednej jednostce opóźnienia generuje stan R Każdy Ax00 i Ax01 – Propaguje w lewo Każdy Ax10 i Ax11 – Propaguje w prawo

Dodatkowo mamy dwa dodatkowe stany zastępcze: φ – Zewnętrzny stan, żadna z maszyn nie jest w tym stanie γ – Sąsiedzi niewymienieni jawnie