Koteria Conwaya – sprzysiężenie przeciwników Jerzego Waszyngtona działającym podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych na przełomie 1777 i 1778 roku, a jej celem było pozbawienie go stanowiska głównodowodzącego Armią Kontynentalną na rzecz Horacego Gatesa. Jej nazwa pochodzi od Thomasa Conwaya, irlandzko-francuskiego oficera w służbie USA. Zamiary koterii zostały ostatecznie pokrzyżowane.
Tło thumb|Thomas Conway Waszyngton od momentu powierzenia mu pełnego dowództwa nad Armią Kontynentalną do 1777 roku odniósł niewiele zwycięstw (Trenton i Princeton); prócz tego pomyślnie rozwijały się dwa brytyjskie posunięcia – dowodzona przez Johna Burgoyne'a kampania mająca odciąć Nową Anglię od reszty kolonii oraz prowadzona przez Williama Howe’a kampania, której celem było zdobycie Filadelfii. Latem 1777 roku sytuacja młodego państwa amerykańskiego wydawała się niemal beznadziejna i skłaniała niektórych przedstawicieli Kongresu ku negocjacjom mającym zakończyć konflikt bez uznania niepodległości kolonii. Takie rozwiązanie odpowiadało również Howe'owi pełniącemu funkcję naczelnego dowódcy brytyjskich sił zbrojnych w Ameryce. Do powyższego obrotu sytuacji nie chcieli jednak doprowadzić poplecznicy Waszyngtona w Kongresie.