naciek może ulec resorpcji (to często jest związane z wnikaniem naczyń krwionośnych do istoty właściwej rogówki) lub rozpadowi (to prowadzi do powstania ubytku w warstwie właściwej – owrzodzenie rogówki). Wrzód rogówki (ulcus corneae) – to zagłębienie z szarawo zabarwionym dnem i brzegami (na dnie otoczonym naciekiem są masy martwicze); po wygojeniu takiego owrzodzenia pozostaje blizna powodująca trwałe zmętnienie rogówki (tzw. plamka rogówki – macula corneae); w przypadku rozległego uszkodzenia miąższu rogówki powstaje bielmo (leucoma corneae), do którego mogą wnikać naczynia spojówkowe (od strony rąbka); penetracja wrzodu w głąb może powodować przebicie rogówki (perforatio corneae), poprzedzone wystąpieniem przepukliny błony Descemeta (descemetocele), widocznej jako "perełka" w centrum białawego obszaru wrzodu; w wyniku przebicia rogówki i wypływu cieczy wodnistej z komory przedniej dochodzi do przylgnięcia tęczówki do otworu i powstają zrosty przednie – w efekcie tego blizna jest silnie wysycona i nieprzejrzysta – bielmo zrośnięte z tęczówką (leucoma adherens); wskutek zmian anatomicznych mogą wystąpić zaburzenia w krążeniu i odpływie cieczy wodnistej, a w efekcie wtórne nadciśnienie wewnątrzgałkowe i trwałe uszkodzenie nerwu wzrokowego, tzn.