Saska armia wyruszyła z pomocą Henrykowi zaraz jak doszły do niej wieści o udanym zamachu. Jednocześnie wieści na temat sposobu przejęcia władzy docierały do poszczególnych plemion obodryckich i wieleckich. W połączeniu z wyznawanym przez Henryka chrześcijaństwem oraz złożeniem hołdu poddańczego Sasom wywołały one niezadowolenie przeradzające się w zbrojny bunt znacznej części z nich. Plemię Wagrów zostało pobite przez maszerujące wojska saskie, zaś plemię Warnów przez armię Henryka. Pozostałe plemiona ze wschodniej i południowej części kraju zaczęły koncentrować wojska i maszerować na Henryka.
Bitwa Nie jest jasne jak długo po zamachu odbyła się sama bitwa. Mogło to być w przeciągu miesiąca do kilku miesięcy po śmierci księcia Kruta lub nawet trzy lata później. Część wojsk saskich pod dowództwem księcia Magnusa stanęła przeciwko maszerującym wojskom plemion obodryckich na Smiłowskim (Śmiłowym) Polu (Smilowopolu). Leżało ono w zachodniej części księstwa Obodrytów (w pobliżu dzisiejszego Schmilau w Niemczech) na skrzyżowaniu szlaków z ziem saskich na obodryckie i z Łużyc w stronę Starogardu Wagryjskiego i Lubeki.