Mykoła Andrusiak lub Nykoła Andrusiak, ukr. Никола (Микола) Григорович Андрусяк (ur. 20 lutego 1902 w Przewłocznej, zm. 25 stycznia 1985 w Bostonie) – ukraiński historyk, badacz dziejów nowożytnych, przede wszystkim historii księstwa halicko-wołyńskiego, kozactwa, ukraińskiej cerkwi w XVI–XVIII w., ruchów moskalofilskich w Galicji oraz ukraińskich walk wyzwoleńczych lat 1918–1920.
Życiorys Od maja 1919 do kwietnia 1920 służył w szeregach 4 Brygady Piechoty Armii Halickiej, od kwietnia 1920 do listopada 1920 w szeregach Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, w tym od maja tegoż roku w szkole junackiej. Od 1921 do 1923 uczył się w ukraińskim gimnazjum akademickim we Lwowie. W latach 1923–1928 studiował historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, tam w 1931 obronił pracę doktorską Józef Szumlański (1667-1708) – pierwszy biskup unicki lwowski. Jego życie i działalność, napisaną pod kierunkiem Stanisława ZakrzewskiegoJoanna Pisulińska, Doktoraty historyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza 1918–1939, [w:] Wielokulturowe środowisko historyczne Lwowa w XIX i XX w., t. 1, red. Jerzy Maternicki, Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego 2004, s. 233–249. (wydaną drukiem w 1934). W 1929 został członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego.