Paweł Nowicki (ur. 18 stycznia 1888 w Wabczu, zm. 18 sierpnia 1980 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, biblista, orientalista, tłumacz Pisma Świętego.
Życiorys W 1909 wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie, w latach 1912–1914 studiował we Fryburgu Bryzgowijskim, w 1914 powrócił do seminarium pelplińskiego. 25 marca 1915 przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach kontynuował studia we Fryburgu i w 1916 obronił tam pracę doktorską z filologii orientalnej Beiträge zur Syntax in Aphrems Memren napisaną pod kierunkiem Hermanna Reckendorfa, poświęconą syntaksie syryjskiej w utworach poetyckich św. Efrema. W latach 1917–1923 pracował jako nauczyciel języka polskiego i języków klasycznych w gimnazjum biskupim w Pelplinie.
Od 1924 był wykładowcą Starego Testamentu na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, początkowo jako zastępca profesora, w 1928 obronił tam pracę doktorską z teologii, w 1933 habilitował się z filologii biblijnej na Uniwersytecie Warszawskim, następnie pracował na USB jako docent, a od 1934 jako profesor nadzwyczajny. W latach 1937–1939 prodziekanem Wydziału Teologicznego. mały|316x316px|Grób ks. prof. Pawła Nowickiego na Cmentarzu Bródnowskim. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Wilnie, wykładał w wileńskim seminarium duchownym i tajnym Wydziale Teologicznym USB.