W 1950 roku ukazała się jej powieść Ferdinand, der Mann mit dem freundlichen Herzen, która jednak nie przyciągnęła większej uwagi czytelników. Również ponowne wydania jej książek z czasów emigracji zalegały na półkach księgarni.

W 1951 roku Keun urodziła córkę Martinę, jednak nigdy nie wyjawiła, kto był ojcem dziewczynki. Od połowy lat pięćdziesiątych przyjaźniła się z Heinrichem Böllem. Wspólnie stworzyli fikcyjny cykl listów, którym jednak nie zainteresowało się żadne wydawnictwo. W latach sześćdziesiątych ustały publikacje autorki, która popadła w alkoholizm i nędzę. W roku 1966 została ubezwłasnowolniona i skierowana na oddział psychiatryczny szpitala w Bonn, gdzie pozostała do roku 1972. Po opuszczeniu szpitala pozostała w Bonn jeszcze pięć lat, a następnie wróciła do Kolonii. Niespodziewanie po wygłoszonym przez nią wykładzie oraz ukazaniu się artykułu na jej temat w magazynie Stern odrodziło się zainteresowanie jej książkami. Dzięki ponownym publikacjom w 1979 roku polepszyła się jej sytuacja materialnaBlacklisted, exiled, mistreated, forgotten… the unsinkable Irmgard Keun by Melville House..

Zmarła na raka płuc w 1982 roku.