pod tą datą zapisano w kronikach informację o śmierci pozostającego w stanie spoczynku biskupa rostowskiego i suzdalskiego Jana, który żył w klasztorze. Być może monaster został założony znacznie wcześniej, jeszcze za życia Andrzeja Bogolubskiego (zamordowanego w 1174). To, że właśnie wielki książę włodzimierski erygował klasztor, sugerował w XVIII w. ihumen Arystarch, autor kroniki monasterskiej, być może opierając się na niezachowanych źródłach z archiwum wspólnoty. Ponieważ rodzina zabitego księcia opuściła wzniesiony przez niego zamek, prawdopodobnie już w I połowie XIII w. mnisi zajmowali cały budynek. W 1238 monaster został zniszczony podczas najazdu mongolskiego, być może ucierpiał również w czasie najazdu tatarskiego na Włodzimierz w 1293, podczas najazdu Tochtamysza w 1382 oraz w 1411 przy napaści Tałycza. Nigdy jednak nie był całkowicie porzucony. W 1263 podczas przeniesienia relikwii św. Aleksandra Newskiego do monasteru Narodzenia Matki Bożej we Włodzimierzu mnisi towarzyszyli metropolicie Cyrylowi, gdy ten przyjmował relikwie w Bogolubowie. W 1373 w monasterze zmarł biskup suzdalski Jan, który osiadł w nim po odejściu w stan spoczynku.