protodiakon Kolegium Kardynalskiego Herman (22 lutego 1130) — kardynał diakon S. Angelo in Pescheria Roman (22 lutego 1130) — kardynał diakon S. Adriano Grzegorz (22 lutego 1130) — kardynał diakon S. Maria in Aquiro Pandolfo (20 grudnia 1130) — kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano in Mica Aurea Rainald (1131) — kardynał diakon Ss. Vito e Modesto
Prawdopodobnie nieobecni Desiderio (1115) – kardynał prezbiter S. Prassede Amico OSB (1117) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; opat S. Vincenzo al Volturno Benedetto OSB (1135) — kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; opat S. Pietro di Terra Maggiore
Koniec schizmy Pontyfikat Wiktora IV trwał bardzo krótko. Pod wpływem Bernarda z Clairvaux, 29 maja 1138 Wiktor IV i jego kardynałowie podporządkowali się Innocentemu II. Innocenty II nie uznał promocji kardynalskich dokonanych przez Anakleta II. Przyjął natomiast do swojej kurii tych jego kardynałów, którzy mianowani zostali jeszcze przed schizmą, nie wyłączając samego Wiktora IV, który powrócił do swego dawnego imienia Gregorio da Ceccano. Łaska zwycięzcy trwała jednak krótko. Obradujący w kwietniu 1139 Sobór Laterański II, wbrew protestom Bernarda z Clairvaux, ogłosił złożenie z urzędu prawie wszystkich byłych stronników antypapieża.
Bibliografia
1138 Kategoria:Wydarzenia 1138