W 1939 podjął studia socjologiczne w Instytucie Katolickim w Paryżu, uczęszczał również na Sorbonę na wykłady Charlesa Diehla z zakresu bizantynologii oraz na wykłady w Instytucie św. Sergiusza z Radoneża w Paryżu. W czasie okupacji Jugosławii w latach 1941–1944 przebywał w monasterze Kalenić. W 1945 podjął pracę duszpasterską w cerkwi Ružica w Belgradzie.
20 maja 1947 został nominowany na wikariusza archieparchii belgradzkiej z tytułem biskupa morawickiego, zaś 15 czerwca 1947 wyświęcony na biskupa. W latach 1947–1951 pomagał patriarchom Serbii w zarządzaniu eparchią banacką, która nie miała ordynariusza. W 1951 został biskupem budzińskim, jednak z powodów politycznych nie został dopuszczony do podjęcia pracy duszpasterskiej na Węgrzech, toteż w 1952 wyznaczono go na biskupa braniczewskiego. Z jego inicjatywy wydany został szereg ksiąg liturgicznych i innych opracowań religijnych: zbiór pieśni cerkiewnych, ryt wielkiego poświęcenia cerkwi, przekład dwunastu Ewangelii pasyjnych oraz kompletny Ewangeliarz w języku serbskim.