Podczas I wojny światowej działał na rzecz Legionów Polskich. Był łącznikiem Naczelnego Komitetu Narodowego z działaczami we Lwowie. był współtwórcą i członkiem Rady Naczelnej Obrony Lwowa. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 był delegatem PPSD do Polskiego Komitetu Narodowego Obrony Lwowa i członkiem prezydium. Został członkiem powołanego 23 listopada 1918 Tymczasowego Komitetu Rządzącego we Lwowie, w ramach którego został szefem sekcji sprawiedliwości, odpowiedzialnego za organizowanie działu ustawodawczego i sądowego. W tej funkcji odbierał przysięgi sędziów, wydających wyroki w imieniu Rzeczypospolitej. Na przełomie i 1918/19 był jego delegatem do Tymczasowej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie. W 1919 był delegatem Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz posłów wschodniogalicyjskich do Sejmu Ustawodawczego na konferencję pokojową w Paryżu. Od 1919 do 1928 był członkiem PPS. Od 1919 do 1927 był radnym Lwowa. W marcu 1921 został wybrany członkiem wydziału Związku Adwokatów Polskich we Lwowie. Pełnił funkcję wiceprezesa Lwowskiej Izby Adwokackiej. W 1924 został członkiem tzw. „Komisji Czterech”, powołanej przez rząd Władysława Grabskiego celem opracowania projekt założeń polityki narodowościowej.