W roku 1958 na Wydziale Włókienniczym Politechniki Łódzkiej utworzyła Katedrę Chemii Fizycznej Polimerów, pionierską w skali światowej i pierwszą w Polsce. Kierowała kolejno: Zespołem Chemii Fizycznej Polimerów PAN zorganizowanym przy Katedrze Chemii Fizycznej Politechniki Łódzkiej, pracownią Chemii Fizycznej Polimerów Instytutu Syntezy Organicznej PAN. Do roku 1973 była kierownikiem Katedry, a następnie od roku 1970 – dyrektorem Instytutu Włókien Sztucznych Politechniki Łódzkiej.
Była twórcą polskiej szkoły chemii fizycznej polimerów – jej zasługą było dostrzeżenie i docenienie wagi chemii fizycznej polimerów jako nowej dyscypliny naukowej. Jej osiągnięcia naukowe dotyczyły metodyki frakcjonowania, kinetyki polikondensacji i kinetyki krystalizacji polimerów. Opublikowała około 200 artykułów oraz kilka monografii m.in. na temat postępów w dziedzinie kopolikondensacji. Wypromowała 30 doktorów.
Była członkiem szeregu organizacji międzynarodowych.