Główny ideolog partii Baas i jej współtwórca Michel Aflak spodziewał się aresztowania po zamachu, to jednak nie nastąpiło; został natomiast zmuszony do emigracji.
Prezydentem Syrii po zamachu stanu został Nur ad-Din al-Atasi, premierem zaś Jusuf Zu’ajjin – obaj wywodzili się z frakcji regionalistów. Hafiz al-Asad został ministrem obrony, natomiast stanowisko szefa sztabu objął Ahmad Suwajdani, również zwolennik radykalnej frakcji w partiiS. M. Moubayed, Steel & Silk. Men and Women who shaped Syria 1900-2000, s. 86-87.. Faktycznie jednak najpotężniejszą osobą w kraju stał się Salah Dżadid, który nie objął żadnego stanowiska, pozostając jedynie zastępcą sekretarza generalnego Przywództwa Regionalnego partii BaasP. Seale, Asad of Syria. The Struggle for the Middle East, s. 105.. Nowy rząd przyjął radykalnie socjalistyczny kurs w polityce wewnętrznej, zaś w polityce zagranicznej zaczął blisko współpracować z ZSRR, a za swoje główne zadanie uznał walkę o niepodległą Palestynę. Był to najradykalniejszy rząd w historii Syrii. Salah Dżadid rządził krajem do roku 1970, gdy został obalony w kolejnym przewrocie przeprowadzonym przez Hafiza al-Asada.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Moubayed S. M., Steel & Silk. Men and Women who shaped Syria 1900-2000, Cune Press, 9781885942418
Kategoria:1966 w Azji Kategoria:Syria w XX wieku Syria 1966 Kategoria:Zamachy stanu w Syrii