Od 1964 był członkiem, a przez dwa lata ekspertem Towarzystwa Naukowego Ekspertów Budownictwa w Polsce, równocześnie był rzeczoznawcą ds. eksportu w PP "Polcargo" oraz rzeczoznawcą w Izbie Rzeczoznawców SEP. W 1965 przedstawił pracę doktorską i uzyskał stopień doktora nauk technicznych, po obronie pracy habilitacyjnej w 1969 otrzymał etat docenta w Zakładzie Napędów Elektrycznych i Sterowania Instytutu Maszyn Roboczych Ciężkich Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych oraz w Instytucie Elektroenergetyki Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. W 1970 został profesorem, a także zastępcą dyrektora Instytutu. Przewodniczył Centralnemu Kolegium Sekcji Energetyki Przemysłowej oraz Izbie Rzeczoznawców SEP, od 1977 był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej, które nadało mu w 1999 tytuł członka honorowego. Od 1978 przez trzy lata zajmował stanowisko wicedyrektora ds. nauczania w Instytucie Elektroenergetyki Politechniki Warszawskiej. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Elektrotechniki Politechniki Świętokrzyskiej w Kielcach. W 2006 otrzymał tytuł honorowego członka SEP.

Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw.