na tym stanowisku pracował do 1944 roku. W roku 1936 został zaproszony do Akademii Górniczej w Krakowie jako zastępca, a po śmierci profesora Łowińskiego jako profesor nadzwyczajny, obejmując wykłady z walcownictwa i maszyn hutniczych. W 1938 roku został mianowany profesorem zwyczajnym w Katedrze Walcownictwa, Kuźnictwa i Maszyn Hutniczych.
W czerwcu 1939 przeniósł się do Politechniki Warszawskiej i objął Katedrę Technologii Metali, jednak wybuch II wojny światowej uniemożliwia realizację planów. Podczas okupacji w Warszawie organizował różne formy tajnego nauczania. Po utworzeniu w 1942 roku Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie kierował laboratorium metalurgicznym (dawnym Zakładem Metalurgicznym Politechniki) oraz prowadził wykłady z metalurgii, walcownictwa i kuźnictwa. Jednocześnie potajemnie prowadził prace dyplomowe dla dawnych studentów Politechniki Warszawskiej. Po wybuchu powstania warszawskiego został wywieziony 5 sierpnia 1944 do obozu koncentracyjnego w Głogowie, a następnie przewieziony do obozu pod Gdynią. Po wyzwoleniu obozu 15 marca 1945 zamieszkał we wsi Jeziorko pod Łodzią.