Władimir Grigorjewicz Orłow, ros. Владимир Григорьевич Орлов (ur. 20 kwietnia 1882, zm. 12 stycznia 1941) – rosyjski funkcjonariusz kontrwywiadu, emigrant, ekspert niemieckich służb wywiadowczych.
Ukończył gimnazjum apuchtinowskie, a następnie wydział prawa na uniwersytecie w Warszawie. Następnie wstąpił do armii rosyjskiej. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904-1905. Po jej zakończeniu został zdemobilizowany, po czym powrócił do Warszawy, gdzie został funkcjonariuszem śledczym Ochrany (m.in. prowadził sprawę przeciwko Feliksowi Dzierżyńskiemu). W 1912 roku mianowano go tajnym radcą państwowym. Po wybuchu I wojny światowej przeszedł do służby w kontrwywiadzie. Był śledczym do szczególnie ważnych spraw przy sztabie Frontu Zachodniego. Następnie wszedł w skład wyższej komisji śledczej do sprawy przeciwko ministrowi wojny Władimirowi Suchomlinowowi i pułkownikowi żandarmerii Siergiejowi Miasojedowowi oraz „spekulantom cukrowym” Rubinsztajnowi i Dobrogiemu, którzy byli oskarżeni o szpiegostwo na rzecz państw centralnych. Po rewolucji bolszewickiej 1917 roku z poruczenia generała Michaiła Aleksiejewa przedostał się do piotrogradzkiej Czerezwyczajki jako Polak Bolesław Orliński, zostając przewodniczącym centralnej komisji karno-śledczej. Udało mu się stworzyć siatkę konspiracyjną, liczącą ok. 80 agentów.