Po ogłoszeniu stanu wojennego ukrywał się do lutego 1982, uczestniczył w powielaniu „Biuletynu Informacyjnego” Regionu NSZZ „Solidarność” Pomorze Zachodnie, był działaczem Akademickiego Ruchu Oporu. Został internowany 8 maja 1982, przebywał w ośrodkach w Wierzchowie i Strzebielinku, zwolniony został 27 listopada 1982, powrócił na studia w WSP. We wrześniu 1984 został powołany do zasadniczej służby wojskowej, odmówił złożenia przysięgi wojskowej, jako kierowanej wobec władzy komunistycznej oraz obejmującej wierność obcej armii. Za swój czyn został aresztowany 17 listopada 1984 i 18 grudnia 1984 skazany przez Wojskowy Sąd Garnizonowy na karę 2,5 roku pozbawienia wolności, co było wówczas orzeczeniem bez precedensu.

Od 17 do 24 marca 1985 w jego obronie odbyła się głodówka protestacyjna w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej. Skazanie M. Adamkiewicza było także zasadniczym impulsem do powołania w kwietniu 1985 organizacji Ruch „Wolność i Pokój”. Kolejna głodówka w jego obronie odbyła również w Podkowie Leśnej w dniach 16–23 marca 1986. On sam został zwolniony na mocy amnestii 8 września 1986.