63–64..
Przykładowy kod, który wczytuje 11-elementową tablicę liczb zmiennoprzecinkowych wyglądałby następująco:
1 n1 = 1 vn1 = I wczytaj wejście do v[n] n1 = n1 + 1 j1,11 ≥ n1 skocz do etykiety 1 jeśli n ≤ 11h
Autocode Brookera usuwał dwie główne trudności w programowaniu Mark 1: skalowanie i zarządzanie dwu-poziomową pamięcią. W przeciwieństwie do swego poprzednika był często używanyKnuth, s. 65..
Późniejsze Autocode’y Brooker również stworzył Autocode dla Ferranti Mercury w latach pięćdziesiątych we współpracy z Uniwersytetem w Manchester. „Mercury Autocode” miał ograniczony repertuar zmiennych, od a do z i od a′ do z′, i w pewnych aspektach przypominał wczesne wersje języka Dartmouth BASIC. Nie posiadał stosu wywołań, a zatem i rekursji lub dynamicznie alokowanej pamięci. Aby przezwyciężyć bardzo małą przestrzeń pamięci dostępną na Mercurym, duże programy musiały być napisane w oddzielnych „rozdziałach”, z których każdy stanowił osobną nakładkę. Potrzebna też była ekspertyza w celu minimalizacji czasochłonnych transferów kontroli pomiędzy