W 1947 roku został ekshumowany ze zbiorowej mogiły i pochowany na cmentarzu w Palmirach.
Synem Władysława był Klemens Karol Szaniawski, profesor filozofii i dziekan Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Warszawskiego.
Twórczość Szaniawski zasłynął jako felietonista, publikując przede wszystkim w Kurierze Warszawskim oraz satyrycznej Musze, gdzie zamieszczał drobne teksty humorystyczne. Utwory podpisywał pseudonimami Aramis, Więch, Sęk lub inicjałami W. S. Napisał około 4000 felietonów, które z wielką plastycznością i precyzją oddawały życie codzienne Warszawy okresu międzywojennego. Mimo agorafobii, ograniczającej jego bezpośredni kontakt z ulicą, Szaniawski potrafił odzwierciedlać ducha miasta, inspirując się opowieściami rodziny i przyjaciół, m.in. Leo Belmonta i Wacława Gąsiorowskiego.
Tworzył również humoreski, publikowane na łamach m.in. Gazety Warszawskiej, a także obrazki sceniczne, takie jak: Miłość strażaka, Ogień swatem, Portret.
Przypisy
Bibliografia
Władysław Bartoszewski, Warszawski pierścień śmierci, Warszawa 1970, s. 231.
Linki zewnętrzne Publikacje Władysława Junoszy-Szaniawskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Ofiary egzekucji w Lasach Chojnowskich Kategoria:Pochowani na cmentarzu-mauzoleum Palmiry Kategoria:Polscy dramaturdzy Kategoria:Polscy felietoniści Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1943