na 8 lat więzienia.
We wrześniu 1939, po agresji niemieckiej na Polskę, zwolniona z więzienia w Fordonie, wstąpiła do Batalionów Robotniczych w Warszawie. Po kapitulacji miasta w obawie przed aresztowaniem przez Niemców uciekła do ZSRR, gdzie w latach 1939–1942 była pracowniczką umysłową w kołchozieMarcel Reich-Ranicki przed Centralna Komisją Kontroli Partyjnej (1950–1957), „Zeszyty Historyczne” 2009, nr 167, s. 249.. Po nawiązaniu kontaktu z komunistami polskimi w Związku Radzieckim, m.in. ze szwagrem Anastazym Kowalczykiem i Romanem Śliwą, została w 1942 r. wysłana do Polski w tzw. Drugiej Grupie inicjatywnej.
W czerwcu 1942 roku jako wysłanniczka Komitetu Centralnego, z Augustynem Micałem z Krakowa, pomagała odtworzyć terenową organizację partyjną w obwodzie gorlicko-sanockimA. Ciulik, Z. Orzeł-Trawińska, PPR w latach 1942–1944 w walce o narodowe i społeczne wyzwolenie Rzeszowszczyzny, Rzeszów 1957, s. 8.. Pełniła funkcję sekretarz okręgu PPR i członkini komitetu obwodowego PPR w Krakowie. Była też pełnomocniczką KC PPR na okręg płocko-sierpecki.