Siedem pancerników, które zostały wyposażone w barbety, miały w związku z tym stosunkowo wysoką wolną burtę, natomiast „Hood”, który miał wieże artyleryjskie starego typu, miał niższą wolną burtę. Porównanie zachowania się tych okrętów na morzu pokazało, że „Hood” miał trudności na wzburzonym morzu i nie mógł utrzymać prędkości podobnej do pozostałych pancerników typu Royal Sovereign. thumb|Wygląd okrętów typu Royal Sovereign w almanachu Brasseys z 1906 r.) thumb|left|Rufowa barbeta dział 343 mm na „Empress of India” thumb|left|Dziobowa wieża dział 343 mm na „Hood” Okręty były potężnie opancerzone. Na burcie pancerz miał 457 mm grubości, który zmniejszał się do 356 mm na dziobie i rufie. Wyższe partie nosiły pancerz od 102 mm do 76 mm.
Pancerniki miały tendencję do nadmiernego kołysania się przy wzburzonym morzu, co zostało skorygowane przez zamontowanie stępki przechyłowej w latach 1894-1895.