John Harold Johnson (ur. 9 sierpnia 1928 w Manayunk w Pensylwanii, zm. 19 lutego 2015 w Filadelfii) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.
Życiorys Kariera pięściarska Johnsona trwała ćwierć wieku. Rozpoczął ją w 1946. Wygrał pierwsze 24 walki (w tym z wysoko notowanym Arturo Godoyem), zanim 26 kwietnia 1949 w Filadelfii zmierzył się z przyszłym mistrzem świata wagi półciężkiej Archie Moore'em. Moore wygrał po 10 rundach na punkty. Była to pierwsza z pięciu walk między tymi pięściarzami. Johnson wygrał następnie m.in. z Jimmym Bivinsem w październiku 1949, a 8 lutego 1950 w Filadelfii znokautował go Jersey Joe Walcott.
Na przełomie 1951 i 1952 Johnson stoczył trzy walki z Moore'em z których 1 wygrał i 2 przegrał. Potem pokonał takich bokserów, jak Bob Satterfield (z którym również przegrał) i Nino Valdes, a 8 września 1953 wygrał w Filadelfii z byłym mistrzem świata wagi ciężkiej Ezzardem Charlesem. Po wygraniu kolejnych 5 walk otrzymał szansę walki o tytuł mistrza świata w wadze półciężkiej, którego bronił Moore. W ich piątej (i ostatniej) walce, stoczonej w Madison Square Garden w Nowym Jorku, Moore przegrywał do początku 14. rundy (w 10. rundzie był nawet na deskach), ale w przedostatniej rundzie zaatakował i zwyciężył przez techniczny nokaut.